grotere letterskleinere letters

U bent hier: home > polen 2015

POLEN 2015

Maandag 12 oktober

Het avondeten was inderdaad heerlijk met een grote keuzemogelijkheid. Het buffetsysteem biedt ook de mogelijkheid rustig te tafelen en er de tijd voor te nemen. Het gebeurt ook als vanzelf.

Dat is het mooie van onze reis. Gaandeweg groeit er een sfeer die enerzijds gezellig is, soms heel serieus, soms grappig. Gaandeweg groeit door alles heen ook verbondenheid en vriendschap. Het is goed daar tot slot van de dag een glas op te drinken. We vertrekken vanmorgen om 09.00 uur. Als we eerder vertrekken betekent dit dat we te maken hebben met de drukte van de spits op maandagmorgen.

Onze dag is een reisdag terug naar Boxmeer. We hebben geen grote dingen meer op het programma staan behalve het afsluitende etentje in de buurt van Boxmeer.

Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen

Als ik de afgelopen week overzie hebben we veel gezien, veel beleefd aan ernstige, serieuze, religieuze en ook vrolijke, gezellige en grappige momenten. Het is een mooie combinatie voor onze parochiereis.

Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen

Natuurlijk is het jammer dat sommigen vanwege gezondheidsredenen vlak voor de reis hebben moeten laten weten dat ze niet mee konden. Maar we hebben aan hen gedacht, niet dat het daarmee voor hen anders is geworden, maar ze zijn toch op een andere manier met ons meegereisd.
Parochiereis Polen

Het is goed dat we naar Polen zijn gereisd. Het heeft ons laten zien dat Polen een mooi land is met een rijke geschiedenis; met een gelovige en kerkelijke traditie die diep geworteld is in het leven van mensen.

Het is ook een land met een culturele rijkdom die zijn neerslag heeft gekregen in de oude steden in de kerken en in de kloosters. We verbazen ons erover dat het vanzelfsprekend is naar Rome, naar Italië of naar andere landen in West Europa te reizen.

Natuurlijk is Oost Europa ook een bron van cultuur en kerkelijke schoonheid. Natuurlijk hebben hierbij het communistische systeem, het Ijzeren Gordijn en de taal een rol gespeeld.

Op de lange weg terug genieten we van het mooie zonnige weer en het landschap dat meer en meer de herftkleuren aanneemt. Natuurlijk hebben we enkele stops voor het versterken van de inwendige mens.

Onderweg zijn er nog enkele puzzels op te lossen en is het een vraag waar we onze afsluitende maaltijd hebben. Zo komen we langzaam maar zeker weer op Boxmeerse bodem.

In de bus zijn er de belangrijke afsluitende dankwoorden. Dankwoorden voor Fred, onze chauffeur die ons de hele week veilig heeft gebracht waar we naar toe zouden gaan. Dankwoorden voor onze koffieverzorgsters in de bus. Zij voorzagen ons trouw van koffie of thee met een speculaas. Er zijn dankwoorden voor iedere op de mooie manier waarmee we samen zijn opgetrokken deze week.

Er zijn dankwoorden voor Tjeu vanwege zijn manier van pastorale begeleiding en de dagelijkse verslaggeving via de site van de parochie en de VNB. Er zijn dankwoorden voor Kees die van te voren veel werk heeft verzet achter de schermen die tijdens de reis zorgde dat alles goed verliep.

Zo komen we via de autobaan Boxmeer binnen. Maar we gaan nog niet naar huis omdat we eerst nog gaan eten in Beugen, het Posthuis. Ook hier een maaltijd met buffetsysteem. Alleen nu doen we er niet zo lang over als de laatste dagen in de hotels. Hiermee sluiten we onze parochiereis af.
Een reis die veel heeft betekend voor ieder.

Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen

Theo Daanen verwoordt de dank in een gedicht op z'n
Boxmeers.

We zien weer terug uit Polen
Dô versleten we onze zolen
Kees was een snelle loper
Voor sommigen ene sloper.
Ge gaaft hendig 'n compliment
Dat vonden wij zeer patent.
Samen met de pastor
Zat 't wel snor
Gullie makt van de reis 'n succes
Zo stekt dà maar in ouw tes.
Tjeu hield een kort avondgebedje
Dà was vur ons een pretje
De lverdenkingen waren moi
Sommigen van ons kregen het te kwoi.
Jullie leiding was ongemerkt krachtig
Daardoor was de reis prachtig.
Gullie deed 't samen
En now is het uut, amen

Tjeu Timmermans, karmeliet en pastor-teamleider

Zondag 11 oktober

In het Mercure hotel in Czestochowa genieten we van een heerlijke maaltijd. Hier is een buffetsysteem waarbij ieder naar eigen keuze zijn maaltijd kan samenstellen. Er is ruim voldoende keuze om een feestelijke maaltijd samen te stellen. Ieder kan ook zijn eigen tempo nemen om lang of kort te tafelen. We sluiten de avond af zoals gewoonlijk, sommigen naar de kamers anderen komen samen in de bar voor de "dagsluiting".

Parochiereis Polen
De zondagmorgen begint met een fastastisch mooie zonsopkomst. Een hele rode hemel. De kenners zeggen dat dit regen betekent. Na een uitgebreid ontbijt, met weer de nodige variatie, vertrekken we richting Pools-Duitse grens met een belangrijke tussenstop in Dresden.

Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen

Het eerste gedeelte gaat niet via de autobaan. Chauffeur Fred neemt een meer landelijke route naar Opole waar hij dan de autobaan neemt. Onderweg deelt Kees aan ieder een puzzel uit om de tijd te vullen. Enkelen vermaken ons met het vertellen van enkele moppen of komische verhalen. Het is zondagmorgen en weinig verkeer op de weg.

Zo komen we redelijk volgens schema aan bij de grens. Natuurlijk wordt er voor de grens gestopt om wat te lunchen en het laatste Pools geld op te maken in de supermarkt die daar aanwezig is. We zijn kennelijk niet de eersten die hier hun Pools geld achterlaten.

Na deze stop gaan we rechtstreeks naar Dresden omdat we er ruim op tijd willen zijn. Om 15.00 uur gaat de Frauenkirche dicht en we willen deze kerk graag zien. Deze kerk zoals heel het centrum van Dresden is verwoest door het bombardement van de Geallieerden in februari 1945. Het bombardement heeft ook heel veel slachtoffers geeist vanwege de enorme hitte, meer dan 1000 graden Celsius.

De rune van de Frauenkirche is in de periode van Oost-Duitsland het symbool gebleven van de verwoesting door de Geallieerden. Na de val van de muur is via een groot burgerinitiatief het geld bij elkaar gebracht om de Frauenkirche weer in de oude glorie te herstellen voor een bedrag van 135 miljoen. Nu is de kerk een prachtig symbool van wederopstanding en van verzoening en vrede. We komen mooi op tijd aan voor een bezoek aan de Frauenkirche.

Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen

Om 15.00 uur gaat de kerk dicht voor een doopdienst. Maar om 16.00 gaat de kerk weer open zodat we dan ook nog onder de kerk kunnen kijken. In de tussentijd wordt de rest van het centrum bekeken en koffie gedronken op een terrasje aan het grote plein.

Parochiereis PolenParochiereis PolenParochiereis Polen

Heel gezellig. Er zit iemand op een vleugel te spelen. Iemand vermaakt kinderen met op verschillende manieren bellen te blazen. Het is een drukte van jewelste onder de mooie najaarszon. Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen Het centrum van Dresden is in volle glorie herbouwd en zeer de moeite waard om te zien. In de kelders van de Frauenkirche zien we stukken uit de verwoeste kerk en ook kunstwerken die nieuw zijn. Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen Voor mij was het de eerste keer dat ik in Dresden was. Een stad om naar terug te gaan om alles op gemak aandacht te kunnen geven.

Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen

Om kwart voor vijf vertrekken we uit Dresden. Twee uur later zijn we in Gera in ons hotel, ondanks een file vanwege wegwerkzaamheden. We hebben hier de eerste dag ook gelogeerd en iedereen weet nog hoe fantastisch het eten hier was. Daar verheugt ieder zich ook op. Iedereen beseft dat morgen alweer de laatste dag is en we morgenavond terug zijn in Boxmeer.

De week is snel voorbij gegaan, we hebben veel gezien en veel ervaren. Voor vandaag sluit ik hier mijn verslag.

Het lijkt me mooi om jullie mee te laten genieten van Dresden door verschillende foto's in het verslag op te nemen.

Tjeu Timmermans, karmeliet en pastor-teamleider

Zaterdag 10 oktober

Dit is de laatste avond dat we in Krakau zijn. We beseffen dat we veel niet hebben gezien, maar tegelijkertijd dat we ook veel bijzondere kerken, gebouwen en andere situaties hebben gezien. In zo'n korte tijd is ook niet meer haalbaar. Ieder heeft ook zijn grenzen aan wat ontvangen kan worden en wat het lijf aan kan.

We eten vanavond weer buiten de deur, dus niet in ons hotel. We beginnen met uiensoep met geroosterde stukjes brood. Het hoofdgerecht bestaat uit kipfil, gebakken aardappelen en rodekoolsalade. Als nagerecht appelgebak met mint ijs. Het nagerecht vind ik bijzonder vanwege deze combinatie. Het is lekker fris en doet denken aan After Eight.

Sommigen gaan na de maaltijd nog de stad in, de meesten blijven in het hotel. Ze zoeken hun kamer op of gaan gezellig iets drinken in de bar. We zitten daar in een grote kring waarbij betekenisvolle ontmoetingen plaats vinden. Gelukkig worden de pinpassen en beurs die weggeraakt leken weer teruggevonden, tot grote opluchting van de betreffende personen, en van de hele groep.

Zaterdagmorgen vertrekken we om 09.30 uur vanuit Krakau naar Czestochowa. Het is wel fris maar nog steeds helder en droog weer. Ook de zon laat zich zien. Heel aangenaam. Gaandeweg de reis verandert het landschap. Het heuvelachtige land rond Krakau gaat over in een meer vlak gedeelte met naaldbomen. Soms lijkt het ook wel op een toendra-achtig landschap, heel kleurig vanwege de herfst.

Onderweg lees ik het verslag van de voorbije dag zoals het op de website staat. Sommigen hebben de mogelijkheid via iphone of ipad de website te bekijken, anderen hebben dat niet. Voorlezen lost deze ongelijkheid op.

Als we Czestochowa aangegeven zien op de borden geef ik informatie over de betekenis van een icoon. Een icoon wordt in een meditatieve sfeer geschreven volgens een vast patroon op hout dat hiervoor geprepareerd is. Een icoon wordt niet geschilderd maar geschreven. Een icoonschrijver bouwt de icoon op vanuit het duister naar het licht. Zo komt in een icoon het Heilige, God aan het licht. Een icoon wordt gewijd. Daarmee wordt uitgedrukt dat in en door de icoon God, het Mysterie, het Heilige aan ons verschijnt.

In een Orthodoxe kerk is er altijd een wand met iconen. Achter deze wand met iconen voltrekt de priester de liturgie. Enkele malen komt de priester naar de voorkant van de iconen om te lezen en om te bewieroken. De gelovigen participeren in de liturgie doordat het heilige van wat zich voltrekt doorheen de iconen tot hen komt. Ik probeer het op deze manier begrijpelijk te verwoorden.

 

Als we in Czestochowa aankomen brengen we eerst onze koffers naar het hotel. Daarna gaan we naar het heiligdom. De bedoeling is om met z'n allen de kruisweg te lopen en te beseffen dat zo'n kruisweg een levensweg is, ook van ieder van ons.

We komen op onze levensweg momenten tegen die niet gemakkelijk zijn en op een of andere manier in relatie gebracht kunnen worden met de kruisweg of levensweg van Jezus Christus. Ten diepste in de kruisweg een weg ten Leven. Een weg te leven voltrekt zich doorheen momenten van crisis, momenten ven pijn, momenten van angst of onzekerheid, door momenten die iets van dood in zich dragen. Zo zijn we voortdurend mensen die opstaan ten leven, eigenlijk opstaan ten Leven. Zo groeit de ervaring hoe belangrijk het is door alles heen het Leven aan het licht te laten komen.

We lopen deze kruisweg, deze weg ten leven, omdat ieder op zijn of haar eigen manier er stil bij kan staan.

Er zijn heel veel mensen in Czestochowa. Het is een hele toer om ergens iets van een lunch te organiseren. Er zijn nog tig wachtenden voor u. Maar ons geduld wordt beloond en krijgt ieder voldoende om de middag door te komen.

Daarna is er een paar uur tijd om op eigen gelegenheid rond te kijken. Hierbij komen we onder de indruk van de grote groepen jongeren die hier aanwezig zijn en de eerbiedige manier waarop ze uitdrukking geven aan hun vroomheid en geloof.

Op het plein staat een norm beeld van kardinaal Wyscynski, die zeer bekend is geworden omdat hij tijdens het communisme gevangen heeft gezeten en huisarrest heeft gehad omdat hij zich niet neerlegde bij het regiem.

Om kwart over vier hebben we een rondleiding, waabij we meegenomen worden naar de schatkamers. De pater Paulijn, die ons rondleidt, houdt niet op te benadrukken dat de Maria de koningin van Polen is. Zo wordt zij gezien en ervaren.

De schatkamers tonen ons geschenken van koningen, koninginnen, prinsen en prinsessen en rijke families die hun dank hebben willen uitdrukken voor verkregen gunsten. Als een wonder wordt het ervaren dat tijdens de bezetting door Nazi Duitsland dit heiligdom niet leeggeroofd is. Het is intact gelaten. Vandaar dat deze eeuwenoude en dure geschenken allemaal nog aanwezig zijn.

Tijdens de bezetting door Nazi Duitsland is wel de icoon van de Zwarte Madonna door een replica vervangen en de echte icoon verborgen in het klooster. Onze rondleiding eindigt in de Rozenkrans kapel waar we samen de eucharistievieren. We benadrukken in deze viering de weg van Maria, die met haar ja een kind ontvangt en als moeder de weg volgt van haar kind. Gaandeweg haar leven wordt pas echt duidelijk wat haar ja betekent. Ze gaat de weg van haar zoon die naar het kruis leidt. Onder het kruis ontvangt ze opnieuw, voor de tweede keer, een zoon, als Jezus tegen haar zegt: "Vrouw zie daar uw zoon" en tegen Johannes: "Zoon zie daar je moeder. In deze viering schenken we ook veel aandacht aan al de intenties die zijn meegegenomen of zijn meegegeven. De viering is daarmee voor iedereen heel dichtbij en ook vol met emoties.

Als de eucharistieviering is afgelopen gaan we via de basiliek naar het hotel om onze koffers mee te nemen en onze kamers op te zoeken. Zo komen we aan het einde van een volle dag, met heel veel indrukken. Misschien blijft wel het meest hangen het beeld van zoveel jonge mensen die we hier zien.

Tjeu Timmermans, karmelieten pastor-teamleider

Parochiereis Polen Parochiereis Polen Parochiereis Polen Parochiereis Polen Parochiereis Polen Parochiereis Polen Parochiereis Polen Parochiereis Polen Parochiereis Polen Parochiereis Polen

Vrijdag 9 oktober

De enige keer dat we in ons hotel Royal eten is deze donderdagavond. Na de vermoeiende dag is het goed om rustig te tafelen. Maar in het hotel eten wel enkele honderden mensen tegelijk.

We beginnen met carpaccio en vis als voorgerecht. Dan volgt goulashsoep of champignonsoep. Het hoofdgerecht is geroosterde kip en gebakken zalm. Het nagerecht is een soort appelgebak met ijs en slagroom. Natuurlijk hoort dat ook iets te drinken bij. Het eten is heel smakelijk.

Tijdens het eten speelt een klein ensemble van drie personen. Gaandeweg wordt het een diner dansant. En we zouden geen zuiderlingen zijn als er ook niet een moment voor een polonaise is. Tot vreugde van het ensemble en van de andere gasten. De polonaise werkt aanstekelijk want ook andere gasten doen volop mee. Zo ontstaat er spontaan een heel gezellige avond. Iedereen denkt dat hij zijn eigen consumptie moet betalen zoals dat overal vanzelfsprekend is. Aan het einde van de maaltijd blijkt dat de consumpties door het hotel aan ons zijn aangeboden, waarschijnlijk omdat we twee avonden niet in het hotel kunnen eten.

Het eten neemt zo wel enige tijd in beslag, maar iedereeen vindt het een gezellige feestelijke avond. Voor hen die nog de stad in hadden gewild is het dus een tegenvaller.

Vanmorgen vertrekken we om half negen naar Katowice, de plaats waar Johannes Paulus II vandaan komt. De tocht van Krakau naar Wadowice neemt ongeveer anderhalf uur in beslag. Het is een mooie route in een landschap dat steeds meer heuvelachtig wordt. Geen wonder dat deze paus een fervent skir was. Het hoorde bij de omgeving.

Vlak voor Katowice is een klein viaduct. Er staat een verkeersbord dat het verboden is voor auto's hoger dan 3.50 meter. De bus is 3.70 meter hoog. Wat te doen? Eerst maar een lezen wat op het verbodsbord staat. In ieder geval geen nadere informatie. Dan maar vragen aan mensen die er wonen. Zij zijn heel helder. Alle bussen rijden hier gewoon door. Even later blijkt dat ook als een hoge bus en een hoge vrachtwagen gewoon verder rijden. Voor chauffeur Fred het sein om ook maar door te rijden. En ja, het gaat gewoon goed. We blijven niet vastzitten en ook het dak raken we niet kwijt. Zo komen we ruim op tijd in Wadowice aan.

In de kerk, die natuurlijk druk geworden is sinds de heiligverklaring van Johannes Paulus II, is een Engelstalige viering aan de gang. Het is druk in de kapel waar de relikwie van de paus staat.

In een zijbeuk voorin de kerk zit een schoolklas op de knieen te bidden. Zo zien we hoe deze kerk opeens en trekpleister voor bedevaartgangers is geworden.

Dan bezoeken we het museum over Johannes Paulus. Het is een compact museum, maar werkelijk mooi van opzet en inrichting, waarbij goed gebruik gemaakt is van de moderne digitale mogelijkheden. Ook is er prima gebruik gemaakt van de symbooltaal die onze kerk rijk is. Alle facetten van het leven van paus Johannes Paulus worden in het museum belicht. Heel veel van wat hij als paus heeft gedaan is natuurlijk wel bekend. Voor mij was zijn familiaire situatie nieuw. Als hij negen jaar is sterft zijn moeder. Zijn vader zegt hem dan dat van dat moment af aan Maria zijn moeder is.

Als hij tot priester gewijd wordt en zijn eerste mis opdraagt heeft hij geen directe familie meer. Ook zijn vader en zijn oudere broer zijn dan al gestorven. Een zusje heeft maar een dag geleefd. Ook nieuw voor mij is dat hij tot tweemaal toe karmeliet heeft willen worden, maar door omstandigheden is dat niet gebeurd, enerzijds vanwege de oorlog, anderzijds omdat de bisschop het niet wilde.

Wel is hij het scapulier gaan dragen en is zijn verering voor Onze Lieve Vrouw van de Berg Karmel gebleven. Zijn reizen, zijn encyclieken en de zalig- en heiligverkalringen zijn allemaal mooi in beeld gebracht.

In het museum is ook het huis van zijn ouders opgenomen. Zij huurden een huis met een keuken, een slaapkamer, een een huiskamer. Op het einde van de tentoonstelling is heel zijn leven in beeld gebracht in een bewegend tafereel. Bijzonder mooi voor kinderen.

Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen

Vanuit Katowice gaan we naar Kalwaria Zebrzydowska. Het is prachtig gelegen in de heuvels. Het is een pelgrimsoord, gebouwd omdat gewone mensen niet naar het heilig land konden reizen en hier de mogelijkheid hadden het lijden van Christus te overwegen.

In de Goede week zijn er de heel week passiespelen waarbij duizenden mensen meetrekken langs de verschillnde plaatsen die in het lijdensverhaal een grote rol spelen. Op 15 augustus, het feest van Maria Hemelvaart, zijn er duizenden mensen op de been voor een processie waarbij de graflegging van Maria wordt verbeeld. Op 14 september, het feest van Kruisverheffing, is er eveneens een grote processie waarbij het grote kruis wordt meegedragen. Dit heiligdom is in 1604 ontstaan, door toedoen en betaling van Feliks Zebrenowski, zijn zoon en zijn kleinzoon.

Sinds 1999 staat het op de werelderfgoedlijst. Een grote gemeenschap van Franciskanen leeft in dit Klooster. Ze hebben er ook hun seminarie. Een Franciskaan leidt ons rond door de kloostergang, de logeerkamers van Johannes Paulus II en Benedictus XVI.

De kloosterkerk is ook eeuwen oud. Heel bekend is de icoon van de huilende Maria. Dit is de icoon waar de vader van de paus tegen zijn zoon zei toen zijn moeder was gestorven:"zij is voortaan je moeder." Geen wonder dat de Paus hier verschillende keren is geweest en hij hier vaak kwam roen hij nog aartsbisschop van Krakau was. In deze kapel houden we een moment stilte, bidden we voor alle kinderen die hun ouders zijn kwijtgeraakt op welke manier dan ook; we bidden voor alle kinderen en mensen die bescherming nodig hebben. We zingen hierbij het Salve Regina.

Tot slot roept de Franciskaan die ons heeft rondgeleid op het leven met vreugde te leven. In het restaurant van het klooster hebben we onze lunch. Voor 5 euro uitgebreid soep, vis, aardappelpuree en rauwkost, water en vruchtensap. Aan tafel gedenken we de man van een goede vriendin van een van onze reisgenoten. Samen onderweg zijn is ook delen in elkaars vreugde en in elkaars pijn. Dat is belangrijk. We ervaren ook dat dit gebeurt. Het is onmogelijk het hele complex te zien.

Handig is daarom dat er een maquette is die een heel goed beeld geeft van het totale complex. Deze dag is vooral gekleurd door het leven van Johannes Paulus II. Overal proef je welke betekenis hij heeft voor de Poolse bevolking.

Tjeu Timmermans, karmeliet en pastor-teamleider
Parochiereis Polen
Parochiereis PolenParochiereis PolenParochiereis PolenParochiereis PolenParochiereis PolenParochiereis PolenParochiereis PolenParochiereis PolenParochiereis PolenParochiereis PolenParochiereis Polen

Donderdag 8 oktober

Na de intensieve dag in Auschwitz was de avond heel onspannend. Het eten was lekker. Toen we aan tafel gingen had ieder een bord met van alles er op. Het leek wel een soort spaghetti met wat groente, het was de bedoeling dat daarbij een heerlijke bouillon werd gegeten. Een lekker stukje vlees met friet en groenten. Als nagerecht een behoorlijk stuk koek.

Later op de avond gezellig een glas wijn gedronken in de bar. Het is mooi dat dan ook over van alles wordt gesproken.

Vanmorgen begonnen we aan een dag die als motto heeft meegekregen: Boxmeer en de Onze Lieve Vrouwe parochie bewegen. Om 08.30 uur vertrekken we voor onze stadswandeling. Via het slot 'de Wavel' gaan we lopend naar het centrale plein. Onderweg zien we de 12 apostelenkerk, de Franciskanenkerk, de Dominikanenkerk en het Johannes Paulus II centrum.

In de kerken is op dit tijdsstip meestal een viering aan de gang die voor onze begrippen goed bezocht zijn. Bezichtiging van kerken is dan natuurlijk moeilijk. Bij de oude kerken tref je buiten een bronze kopie van het gebouw met daarbij enige informatie. Het helpt natuurlijk wel om goede informatie te ontvangen.

Zo komen we op het centrale plein met de lakenhal waarin nu kleine winkeltjes zijn gevestigd waar hoofdzakelijk toeristen iets kopen. Aan dit centrale plein liggen verder de mooie Mariakerk, de Sint Adelbertkerk en de oude stadstoren. Op dit plein is van alles te zien en te beleven. Ik zag een groep kinderen van groep twee of drie die een rondleiding kregen bij de beeldengroep van de fontein.

Op dit plein ligt ook een bronzen beeld van een mensenhoofd waarvan de ogen en de mond met een band zijn bedekt. Spontaan denk je dat hier wordt uitgedrukt de mensen de mond zijn gesnoerd of dat mensen niet mogen zien wat de werkelijkheid is. Wat de werkelijke betekenis is heb ik echter niet kunnen achterhalen.

Na een koffiepauze en een drie kwartier vrijheid blijheid voor ieder verzamelen we ons op het plein. Via de Mariakerk lopen we achterom richting het theater gebouw. Via de groene ring om Krakau lopen we richting de Karmelietenstraat. Maar vanwege bouw en renovatie van de straten nemen we de verkeerde afslag naar het Karmelklooster. We komen daardoor enigszins later aan dan gepland.

Terwijl ieder vast de kerk bekijkt of een stil moment neemt maak ik contact met het klooster. Simon, de archivaris, laat ons het museum zien. Hij is ook bereid ons de oude bibliotheek te laten zien, maar helaas is onze tijd te krap. Na een hele morgen sjouwen wil ieder ook wel zitten en lunchen. Helaas heb ik van deze morgen weinig foto's omdat het lastig is zelf de groep rond te leiden en ook nog foto's te maken.

Parochiereis Polen Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen

Om 13.00 uur verzamelen we weer op het centrale plein. We lopen naar de bus die dicht bij 'de Wavel' op een parkeerterrein staat. Want de hele middag gaan we ondergronds in de zoutmijnen van Wieliczka.

Soms is kaartjes kopen een ramp. Je wordt van het ene loket naar het andere loket gestuurd. Als er uiteindelijk betaald moet worden blijken de pas van Kees en die van mij niet te worden geaccepteerd, terwijl we beiden deze pas overal gebruikt hebben. Gelukkig hebben we nog een andere pas, die wel wordt geaccepteerd.

Na al deze toch redelijk buraucratische zaken gaan we in twee groepen de zoutmijn in. We gaan met trappen alles bij elkaar 130 meter naar beneden. Beneden zien we natuurlijk hoe er in de zoutmijn vanaf het begin tot nu toe wordt gewerkt. Maar er zijn ook talloze taferelen uit zoutblokken gehakt.

Soms zien we ook fantastische houtconstructies die als stut en beveiliging dienden. Wonderlijk is dat vroeger met paarden werd gewerkt in de mijn. De paarden gingen met de lift naar beneden en kwamen nooit meer boven. Door de gezonde lucht in de mijn leefden de paarden langer dan in andere omstandigheden. In de mijn is kerk in het zout uitgehouwen met verschillende taferelen uitgehakt in het zout. In deze kerk is iedere zondag een viering, ongeveer 130 meter onder de grond. Alles in deze kerk is van zout. We komen door een grote hal waar tafels gedekt zijn voor een feest. Ik denk zeker ruimte voor 150 mensen. Tussen 17.00 en 17.30 uur komen we weer boven de grond.

Enkele reacties na deze rondgang door de mijn. "Het was wat zoutig vanmiddag." "We waren ver beneden peil vanmiddag." "Wat mooi om te zien hoe men leefde en werkte in deze mijnen".

In de bus naar het hotel is het heel rustig. De schatting van de kilometers die we vandaag hebben gelopen loopt nogal uiteen. Het was een mooie dag. Helder en zonnig was het weer. Dat maakt het aangenaam. Het hoeft niet warm te zijn, als het maar droog is. Zo komen we voldaan terug in het hotel. Ik voeg zoals gewoonlijk een aantal foto's toe, maar ik weet niet of de kwaliteit wel goed genoeg is omdat de foto's in de mijn allemaal in het donker zijn gemaakt.

Tjeu Timmermans, karmeliet en pastor teamleider

Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen
Parochiereis Polen

Woensdag 7 oktober

Als we terug zijn in ons hotel, Park Hotel Diament, hebben we rustig de tijd om ons voor te bereiden op de warme maaltijd. Deze is om 20.00 uur. Het is een echt Poolse maaltijd. Een wat zure maar lekkere soep; een meelgerecht met groenten en karbonade en een toetje van vruchten en een soort bavarois na.

Aan het eind van deze maaltijd gedenken we Gerard Derks van de Ven uit Sambeek. Hij was een trouw lid van het koor. Hij was ernstig ziek. We kregen bericht dat hij gestorven was. De mensen uit Sambeek in ons gezelschap kennen hem allemaal.

In de avond is er geen gepland programma. Vanavond gaat een groep, onder leiding van Kristina, terug naar de stad om nog meer van de stad te zien. Ze hebben lopend een behoorlijke tocht door de stad gemaakt en genoten van de avond.

Een specialiteit hier in deze stad is bier en brood met reusel oftewel kaantjes. Sommigen nemen de tijd om vroeg te gaan rusten. Anderen drinken gezellig een glas in het hotel. Als ik het verslag van de dag af heb en alles is verstuurd drink ik een glas wijn mee. Heel gezellig om zo nog even bij elkaar te zijn, tegelijkertijd zijn er bij deze en gene ingrijpende vragen. Mooie en inhoudelijke gesprekken ontstaan zo spontaan over vragen waar we allemaal mee van doen hebben.

Het zijn vragen naar het waarom van alles wat er is gebeurd en nog gebeurt als het gaat om onrecht dat mensen elkaar aandoen; het gaat ook over vragen naar het waarom van ziekte en lijden, vaak zo voelbaar aanwezig in ieders leven.

Het zijn natuurlijk indringende vragen, waar we God voor aansprakelijke willen maken, maar uiteindelijk komen we toch terug bij onze eigen verantwoordelijkheid voor het leven en voor een menswaardige samenleving.

Zo vliegt de avond voorbij wachtend op de nieuwe morgen. Na een langere of kortere nachtrust is iedere weer op tijd in de bus.

---

Vandaag gaan we op weg naar Krakau, maar de dag wordt getekend oor ons bezoek aam het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. We zijn snel de stad uit. Vervolgens is het enkele uren autobaan en de laatste kilometers gaan over secundaire wegen.

Onderweg is er gelegenheid enige achtergrond te geven in verband met ons bezoek aan het kamp. Er waren voor de oorlog grote joodse gemeenschappen overal in Oost Europa.

Krakau had een grote Joodse wijk die bekend geworden is door de film Schindler's List. Deze Joodse wijk is er nog wel maar meer als een toeristische attractie. Praag is bekend om zijn Joodse Getto. Vilnius in Litouwen had voor de oorlog 11 of 12 grote synagoges. Uit dit oostblok komen veel bekende Joodse wetenschappers, schrijvers of kunstenaars. Denk maar aan de grote filosoof Levinas of de bekende glazenier Marc Chagall.

Primo Levi, een Italiaanse Jood, overleeft Auschwitz. Hij heeft verschillende indringende boeken geschreven over zijn verblijf in het kamp en over de periode meteen na de bevrijding. In een van zijn boeken schrijft hij dat hij de onmenselijkheid heeft doorstaan omdat hij in die onmenselijke omstandigheid vriendschap heeft ervaren van een medegevangene. Dat was voor hem de dunne draad naar het leven.

Elie Wiesel, ook met zijn familie naar Auschwitz gebracht, overleeft als kind dit kamp. Hij heeft veel boeken geschreven en altijd worstelt hij met de vraag waarom dit onmenselijke leed; waar was je, God? Maar door alles heen komt Elie Wiesel bij het besef dat de mens zelf verantwoordelijk is voor dit onmenselijke leed. Het is ook de verantwoordelijkheid van mensen een menswaardige wereld op te bouwen.

De situatie van de Joden in Oost Europa was geen gemakkelijke omdat er veel antisemitisme leefde onder de bevolking en ook in de kerk.

Op de geplande tijd komen we in Auschwitz aan. Er is tijd om eerst te lunchen. Het gaat bij zo'n lunch om een eenvoudige maaltijd. Soep voor de een. Spaghetti voor een ander. Een pizza is ook een mogelijkheid. Natuurlijk kan het ook iets anders zijn, afhankelijk van ieders keuze.

De hele middag hebben we uitgetrokken om in twee groepen onder leiding van Duits sprekende gidsen het kamp Auschwitz en Auschwitz-Birkenau te bezoeken. Het bezoek is zeer confronterend omdat hier meer dan 1.100.000 mensen uit heel Europa naar toe zijn getransporteerd. De meesten waren Joden, mannen, vrouwen en kinderen. Anderen waren zigeuners. Anderen waren homo's. Een klein percentage heeft de verschrikkelijke jaren overleefd. De anderen zijn allemaal gestorven door ziekte, door uitputting en vergassing.

Als je door het kamp loopt kun je alleen maar stil worden. Je krijgt dezelfde vragen als Elie Wiesel al stelde. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat mensen dit andere mensen konden aandoen met zo'n geplande strategie van de dood. De confrontatie met alles wat er hier met mensen is gedaan komt naar voren in de grote vitrines met haren, schoenen, brillen, koffers met de namen erop. Een hele vitrine met kinderschoenen vind ik afschuwelijk om aan te zien. Eigenlijk is het teveel en te indringend om te beseffen. Lopende door de beide kampen besef je het mysterie van het kwaad.

Op het einde van mijn verhaal staan de foto's. Uit respect voor mensen heb ik bijna alleen maar foto's gemaakt van wat we zagen, niet van mensen. Onze beide gidsen waren vrouwen, die sterk benadrukten hoe slecht de positie van vrouwen en kinderen was.

De meesten van hen werden direct na aankomst naar de gaskamers gebracht samen met zieken en oudere mensen. De gidsen laten ons zoveel mogelijk zien. In Auschwitz-Birkenau is het bijna een grote lege vlakte waar wel te zien is waar de barakken hebben gestaan. Op het einde van de middag komen de beide groepen weer bijelkaar in een barak van het vrouwenkamp. Hier vormen we een grote kring. We zijn stil.

We gedenken alle mensen die hier het leven lieten, maar ook gedenken we de actualiteit van al die mensen vandaag aan de dag die lijden aan de oorlogen en het geweld. We beseffen dat we hier met een psalm moeten en mogen bidden "Uit de diepte roepen wij tot U, o Heer." We beseffen dat we hier ook leren hoe belangrijk het is dat wij mensen juist de andere kant van het leven laten zien. Hoe klein het gebaar ook is, het zegt tevens dat dit onmenselijke leed, hoe groot het ook is, niet bevestigd mag worden doordat wij de hoop op vrede in onze wereld en het geloof in het leven voor iederen verliezen. Ieder klein gebaar van liefde en vrede kan voor een ander betekenen dat hij of zij overleeft. Dat is ook wat Primo Levi in zijn boeken schrijft over de betekenis van de vriendschap.

We sluiten onze korte bezinning af met het samen bidden van het Onze Vader en een gebed om zegen en vrede voor onze wereld. In dit gebed bidden we dat de samenleving van God door ons handen en voeten mag krijgen omwille van kwetsbare mensen.

Aangedaan door deze uren in beide kampen gaan we terug naar de bus en rijden we naar Krakau. Ook hier is het niet eenvoudig de stad in te komen met de bus. Maar uiteindelijk komen we in het hotel aan, mooi gelegen. midden in de stad. Na koffers naar onze kamers te hebben gebracht verzamelen we ons weer omdat onze maaltijd is in een ander hotel, op loop afstand. De derde dag van onze reis is heel heftig. De werkelijkheid moeten we onder ogen zien om niet te vergeten en om te weten en te beseffen hoe belangrijk het leven is. Laten we het ten alle tijden bewaren en beschermen als bron van hoop en leven en vrede voor onze wereld. Verheugend was daarom te zien hoeveel jonge mensen in de rij stonden om naar binnen te gaan.

Tjeu Timmermans, karmeliet en pastor-teamleider

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Dinsdag 6 oktober

Het Novotel in Gera is een mooi hotel, ruim van opzet, goede ruime kamers en, ook niet onbelangrijk, een uitgebreide keuzemogelijkheid bij het avondeten en bij het ontbijt.

Na het avondeten blijven de meeste mensen in het hotel. Als ik beneden kom,nadat ik mijn bijdrage voor de website heb afgeleverd, zit er een grote kring van ons in de hal van het hotel, genietend van een lekker glas bier, wijn of fris. De sfeer is ontspannen, open en gezellig. Een mooie eerste dag zit er dan op.

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen(Foto 1 en 2). Aan het ontbijt blijkt dat sommigen al gebruik hebben gemaakt van het zwembad in de kelder van het hotel, anderen hebben hun koffer al op orde om weer te vertrekken. Zeg maar eens dat we er geen zin in hebben. Voor sommigen is de eerste nacht ergens anders slapen even wennen. Zo zijn we om 08.45 uur weer klaar om te vertrekken.

De dag begint met een regenachtige lucht, maar gaandeweg wordt het droog en probeert de zon door de wolken te breken. De temperatuur is heel aangenaam. Vanuit Gera rijden we richting Dresden en dan naar de Poolse Grens bij Goerlitz.

Terwijl we door dit gebied rijden doen we verschillende informaties op o.a. dat de moeder van Gabriel Uyen uit deze omgeving komt. Een van onze mensen vertelt ook dat ze jaren geleden in Pirna, bij Dresden, op bezoek was. In deze stad liggen overal verspreid tegels met een kruis erop. Toen ze er naar vroeg vertelden de mensen met schaamte dat het kasteel onder de Nazi's de plaats was waar het gas, gebruikt voor de gaskamers, werd ontwikkeld en kinderen met een beperking werden gebruikt als proefpersonen. Ter nagedachtenis aan deze kinderen zijn al die graftegels doorheen de stad geplaatst.

Natuurlijk is er weer de vertrouwde tussenstop om koffie te drinken, de benen te strekken en even te genieten van de buitenlucht.

Parochiereis Polen Parochiereis PolenDan vervolgen we onze weg naar de Poolse grens waar een kastje gekocht moet worden in verband met het gebruik van de tolwegen. Het kost even tijd omdat dit kastje digitaal geregistreerd en opgeladen moet worden. Omdat Kristina Pools spreekt is zij een goede hulp voor de chauffeur.

Het is wonderlijk dat bij de grens het landschap weer wisselt. Een tweebaans weg zonder vluchtstrook. Uitgestrekte landbouwgebieden, maar ze zien er droog en dor uit. Waarschijnlijk omdat alles geoogst is of omdat het in de zomer warm en droog is hier. Waar mensen bezig zijn met tractoren de grond te bewerken is het een wolk van stof.

Zo naderen we de stad Wractow, het vroegere Breslau. Deze stad is door de eeuwen talloze malen in andere bestuurlijke handen overgegaan. Dit is ook gebeurd met het hele gebied Selezië hier. Ik ken in ieder geval mensen die hier vandaan komen en diepe trauma's hebben opgelopen aan wat er hier met mensen is gedaan.

Hier vertel ik ook mijn ervaringen met de mensen in Litouwen. Ze wilden niet in kleine groepen praten tijdens de bezinningsdagen. Het was zo diep in hun leven ingesleten dat ze nooit iemand konden vertrouwen in de communistische tijd. Als ze met z'n drieen waren wisten ze zeker dat er een van hen een spion was. Dan gaat het spreken wel over.

Deze ervaring was er ook bij de karmelieten in Polen tijdens de communistische periode. In Tsjechië was het tijdens de communistische periode onmogelijk een klooster te hebben. Na de val van de muur bleek er opeens een gemeenschap van karmelieten te zijn die in het diepste geheim waren opgeleid en samen kwamen. Deze ervaringen hebben mensen getekend en hun leven en ook hun religieusiteit gekleurd. Met hun vroomheid hebben ze vaak tegen alles in vast gehouden wat hen zo dierbaar was.

Kristina komt uit Wroctaw. We zijn dus op weg naar haar geboortestad. Hoewel zij al vele jaren in Nederland woont kan zij veel over Wroctaw vertellen. We gaan eerst naar ons hotel om onze bagage af te geven om daarna naar het centrum.

Parochiereis Polen Het is niet eenvoudig om met de bus in het centrum te komen omdat veel toegangswegen naar het centrum niet toegankelijk zijn voor bussen.

Na enig zoeken parkeert Fred de bus op loopafstand van de kathedraal. Hier gaan we niet als hele groep op stap. Sommigen gaan op eigen gelegenheid. Anderen gaan in een sneltreintempo met Chrisja mee. Ik ga met een groep in een rustig tempo het een en ander bekijken.

Het eerste wat we zien is een monument met de tekst in het Pools en in het Duits: wij vergeven en we bidden om vergeving. Een monument dat duidelijk oproept tot verzoening tussen de verschillende partijen die hier door de eeuwen heen elkaar bevochten hebben en die over en weer elkaar veel leed hebben aangedaan.

We zien een Oekraiense kerk met mooie iconen. We bezoeken de kathedraal die na de oorlog weer is opgebouwd. De kathedraal heeft een Rococoachtige uitstraling en is rijk versierd. Tot slot zien we een groot standbeeld van Johannes XXIII. Sommigen zitten aan zijn voeten. Dan zit onze middag in Wroctaw/Breslau er op en gaan we terug naar ons hotel.

Het centrum uit gaat snel zodat we rond 18.30 uur terug zijn in het hotel om onze kamers op te zoeken, ons te verfrissen en om 20.00 uur aan tafel te zijn.

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen

Parochiereis Polen Het was een mooie dag, maar heel anders dan gisteren. Hoewel we vanmorgen met een regenachtige lucht vertrokken was het voor de rest van de dag mooi weer. Daarmee prijzen we ons ook gelukkig. Wat vanmiddag in de verschillende kerken opviel is de religieusiteit van de mensen hier, niet alleen van de oudere generatie. We zagen ook jonge mensen rustig biddend in kerken zitten.

Hiermee hebben we natuurlijk gezien wat we de komende dagen meer zullen tegenkomen. De dag was enerzijds een reis door een deel van Europa dat getekend is door de geschiedenis van verdeel en heers door de politieke machthebbers en oorlogvoerders, anderzijds was de reis ook grensoverschrijdend door van het ene land naar het andere te reizen maar ook omdat we een andere religieuze beleving ontmoeten.

Het is goed om ook verder te zien dan onze eigen situatie. In deze zin zal onze parochiereis hierdoor ook getekend worden, zeker wanneer we enkele bedevaartplaatsen bezoeken, enkele concentratiekampen aandoen en wanneer we de stad Krakau en Dresden bezoeken. Maar dit hebben we allemaal nog voor de boeg. Als jullie meereizen via de website krijgen jullie hier zeker het een en ander van mee. Een hartelijke groet van ieder van ons.

Tjeu Timmermans, karmeliet en pastor teamleider

Maandag 5 oktober

De zon is nog druk doende om boven de duisternis van de nacht uit te komen als de bus van Van Gompel met chauffeur Fred aankomt op het Weijerplein.

Langzaam komen auto's overal uit onze parochie vandaan om medereizigers te brengen. Iedereen heeft er zin in. De koffers passen mooi in de bergruimte van de bus. Door de achterblijvers worden we hartelijk uitgezwaaid, zelfs door de burgemeester en zijn vrouw. Parochiereis Polen

Vanuit de bus lijkt het alsof de achterblijvers het jammer vinden dat ze in Boxmeer achter moeten blijven. Maar hoe het ook zij wij zijn blij dat we op tijd en met goed weer vertrekken. Al snel zijn we via de Veerstraat Boxmeer uit richting Roergebied. Hoewel het maandagmorgen is hebben we weinig oponthoud op de autobaan in het Roergebied vanwege de verkeersdrukte. Met de zon als een vuurrode bal voor ons rijden we het licht en de dag tegemoet. In de bus heeft ieder zijn plaats gevonden.

Parochiereis Polen Natuurlijk zijn er welkomstwoorden van onze chauffeur met enkele huishoudelijke mededelingen om de bus schoon te houden en het toilet op de juiste manier te gebruiken. Kees vertelt dat we op weg zijn om van veel mooie dingen te genieten, maar het meest belangrijk is toch wel dat we betekenisvolle ontmoetingen hebben. Ik probeer aan te geven dat de reis bijzonder wordt als we vooral op een bijzondere manier met elkaar om gaan. Onderweg is er door de chauffeur of door Kees of door mij informatie over wat we tegenkomen. Plotseling zien we de plaats Soest. We zijn het er wel over eens dat onze burgemeester hier familiaire wortels heeft liggen, wellicht generaties terug. In het Roergebied zijn het verhalen over de steenkoolmijnen en de bruinkool die er gewonnen werden. In de buurt van Sauerland horen we verschillende redenen waarom dit gebied Sauerland heet. Het heeft wellicht te maken met de bodemgesteldheid en de zuurgraad van de grond.

Natuurlijk zijn het verhalen die we niet natrekken of alles wel precies klopt. Maar we zijn ook niet op reis als een schoolklas maar als een parochie voor wie het meer om het betekenisvol ontmoeten gaat dan om precies te weten hoe het zit.

Met enkele tussenstops vanwege de rijtijdenwet en met een rit door een heuvelachtig landschap dat vele kleuren heeft vanwege de herfst komen we in de stad Fulda. Het eerste wat we doen is luchen. Ieder doet dat op eigen gelegenheid.

Parochiereis Polen Er is tijd om het centrum te bekijken dat zeer de moeite waard is vanwege de kerken, het slot en de vakwerkhuizen.

Parochiereis PolenIn de parochiekerk zien we een hele mooie pieta met betekenisvolle gelaatsuitdrkkingen.

Parochiereis PolenDe domkerk is bijzonder vanwege het graf van Bonifatius die ooit in Dokkum is vermoord. Bonifatius wordt gezien als de grondlegger van het Christendom in Duitsland, zoals Willibrord gezien wordt als de grondlegger van het Christendom in Nederland.

De stad Fulda is ontstaan rond de Benedictijnen abdij. Met deze abdij had Bonifatius connecties. Dat is ook de reden dat de relieken naar Fulda zijn gebracht en hier een plaats hebben gekregen. De abdijen waren gevestigd op het platte land. De abdijen met de regel van Benedictus werden gekenmerkt door bidden en werken. Deze abdijen hebben een grote rol gespeeld in het in cultuur brengen van Europa.

Ook in ons land is dat het geval geweest. De abdijen ontwikkelden zich ook als politieke bolwerken met een grote rijkdom. Toen de steden opkwamen en in de steden ook de armoede zich deed voelen ontstonden in deze opkomende steden de armoedebewegingen als een kritis he tegenhanger tegenover de rijkdom en de macht van de abdijen. De meest uitgesproken exponent van deze armoedebeweging is Franciscus die als lid van de adel zijn leven veranderde en leefde zoals de armen leefden. De huidige paus koos deze naam Franciscus vanwege zijn aandacht voor ieder die er slecht aan toe is. In de dom van Fulda is het graf van Bonifatius. Verder is er natuurlijk in deze dom veel meer te zien dan dit graf van Bonifatius.

Parochiereis Polen

Parochiereis PolenNaast de vanzelfsprekende gewone zaken die in een kerk te vinden zijn, zoals een priesterkoor, preekstoel en orgel zijn er verschillende bijzondere zaken: een doopvont met het beeld van Johannes de Doper. Hierbij moest ik natuurlijk aan Sambeek denken.

Parochiereis Polen Ik zag een mantalmadonna met onder haar mantel gezichten van bisschoppen en priesters. Ik vroeg me wel af waar de gewone mensen onder die mantel een plaats hebben. Daar ben ik wel van overtuigd maar in het beeld was het moeilijk te zien.

Parochiereis PolenParochiereis PolenWe troffen ook een icoon aan van Judas Thadeus, de patroon van de hopeloze zaken. Zo liet de dom ons veel zien wat we mee kunnen nemen. Natuurlijk was er een vraag wat het verschil is tussen een dom, een kathedraal en een basiliek. Een dom of een kathedraal is een bisschopskerk. De zetel van de bisschop met het wapen van de bisschop staat in deze kerk. Een bisschop is pas echt bisschop van het bisdom als hij zijn zetel in de kathedraal of dom in bezit heeft genomen. Een basiliek is een onderscheiding die aan een kerk gegeven wordt vanwege belangrijke redenen. Het feit dat we in Boxmeer een basiliek hebben hangt samen met de viering in 2000. Toen was het 600 jaar geleden dat het heilig Bloedwonder zich voltrok en dit het begin werd van het Heilig Bloedsgilde en de Vaart. Verder is het belangrijk dat er een vitale gemeenschap verbonden is met een basiliek en er een veelkleurig liturgisch leven is. Parochiereis Polen Parochiereis Polen Na ons bezoek aan Fulda -het is trouwens zonnig weer- gaat de busreis naar Gera. We komen in het gebied wat vroeger Oost-Duitsland was. Hoewel het nu een land is is de natuur volkomen anders in het vroegere West-Duitsland en het vroegere Oost-Duitsland. In het vroegere West-Duitsland hebben we uitgestrekte bossen. In het vroegere Oost-Duitsland zien we dat het bosachtige is verdwenen en alles landbouwgrond is geworden. Dat was noodzakelijk voor de voedselproductie in Oost-Duitsland.

Omdat de steden ver uit elkaar liggen hier en er grote autobanen zijn kan zijn er op deze autobanen geen snelheidsbeperkingen. Met grote snelheid passeren ons dan ook de personenautos waarbij ik inschat dat sommigen zeker een snelheid halen van 180 km per uur.

Zo komen we goed 18.00 uur aan in ons hotel te Gera. Alles is goed geregeld. Alles ligt al klaar bij de balie zodat ieder snel met bagage naar de kamer kan om even te rusten, te douchen en zich voor te bereiden op de warme maaltijd. Zo zijn we bijna aan het einde van de eerste dag met het gevoel dat we met een mooie en plezierige groep mensen onderweg zijn. Het belooft dus een goede week te worden.

Tjeu Timmermans, karmeliet en pastor teamleider

Geloofsweg Samen

home | archief startpagina disclaimer | print deze pagina | omhoog

"Het is ook een land met een culturele rijkdom die zijn neerslag heeft gekregen in de oude steden in de kerken en in de kloosters ..."