grotere letterskleinere letters

U bent hier: home > vortum-mullem

oVERWEGING DOOR BEN WOLBERS, O.CARM.

overweging b.g.v. de viering van de onttrekking aan de eredienst
van de h.Corneliuskerk te Vortum-Mullem – 10 juni 2017

Ik zou deze overweging willen beginnen met een terugblik. Wist u dat de beide dorpen Vortum en Mullem al eeuwenlang een bloeiend geloofsleven hebben gekend? Ver voordat er hier sprake was van de parochie Vortum-Mullem kenden beide dorpen al een eigen kapel. Vooral Mullem was lang een bekende bedevaartplaats. De oudste vermelding van de Mullemse kapel stamt uit 1424: de “Capella Sancti Cornelii infra parochiam de Sambeeck” (‘de kapel van de heilige Cornelius die hoort bij de parochie van Sambeek’).

Eeuwenlang gingen mensen op bedevaart naar Mullem, naar Sinte Knillis, zoals Cornelius in de volksmond genoemd werd. En men bad dan om bescherming tegen stuipen, lamheid en zenuwziekten en ook om goede gezondheid van de kalveren. Ook in de geschiedenis van Vortum is er in dezelfde tijd al sprake van een eigen kapel. Die was toegewijd aan de heilige Hubertus. Beide kapellen werden vanuit Sambeek bediend.

Dan gaan we eind verder in de geschiedenis. Op 22 juni 1879 kregen Mullem en Vortum toestemming van de bisschop van ’s-Hertogenbosch om zich te verenigen tot één zelfstandige parochie onder de bescherming van de heiligen Cornelius en Hubertus. De beide middeleeuwse kapellen werden gesloopt en er werd begonnen aan de bouw van een nieuwe en grotere parochiekerk. Die kwam tussen de beide dorpen in te staan en ze werd geconsacreerd in 1880. Zoals velen van u nog wel weten, werd ze eind september 1944 door de Duitse bezetter verwoest. De kerk was toen 64 jaar oud. Daarna kerkte men tot 1953 in een noodkerk. In dat jaar kon de nieuwe parochiekerk worden geconsacreerd, - deze kerk dus, die vandaag aan de eredienst wordt onttrokken. De snelle rekenaars onder u zullen al wel hebben uitgerekend dat daarmee ook deze kerk 64 jaar als parochiekerk heeft gefunctioneerd.
Vortum en Mullem hebben dus rondom hun beider kapellen eeuwenlang een bloeiend geloofsleven gekend. Pas in 1879 werden ze samengevoegd tot één parochie die 132 jaar zelfstandig is gebleven, - tot 2011, het jaar van de fusie met de parochies van Sambeek en Boxmeer. 

Vandaag wordt deze kerk aan de eredienst onttrokken. Ik denk dat ik niet overdrijf wanneer ik zeg dat deze kerk velen van u lief is geworden. Als de muren van deze kerk zouden kunnen spreken… Ze zouden veel kunnen vertellen… Velen van u zijn hier gedoopt en gevormd; van velen is hier het huwelijk ingezegend; velen hebben hier hun huwelijksjubileum gevierd; heel wat keren hebt u hier afscheid moeten nemen van dierbare ouders, broers, zussen, ooms, tantes, buren, vrienden en bekenden; de grote kerkelijke feesten hebt u hier gevierd: Kerstmis, Pasen, Pinksteren… u hebt hier uw eerste heilige communie ontvangen, u vierde hier de feesten van de vele verenigingen van het dorp.. kortom: deze kerk is altijd een echt middelpunt geweest, niet alleen van het kerkelijk leven, maar ook maatschappelijk.

Dat u nu in zekere zin deze kerk moet loslaten, roept weemoed op en bij sommigen ook verdriet. Dat is heel begrijpelijk. Want u neemt – hoe we het ook wenden of keren – afscheid van een heilige plaats, een plaats die exclusief bestemd was voor de dienst aan God en voor het vieren van heel belangrijke levensmomenten. Dit afscheid is onvermijdelijk, zeker als we de redenen serieus nemen zoals we die nog weer eens hebben gehoord in het decreet dat mevrouw Van der Heijden aan het begin voorlas. Maar gelukkig nemen we vandaag niet alleen afscheid. We maken ook een doorstart. Het is een heel groot goed dat dit gebouw behouden kan blijven, dat het een echt middelpunt kan blijven. Het gebouw wordt weliswaar aan de eredienst onttrokken, maar kerkelijke erediensten zullen hier wel gehouden blijven worden. En niet onbelangrijk: wat nu nog de doopkapel is, wordt een mooie ruimte voor stilte, gebed of zomaar wat nadenken. Ze zal van buitenaf toegankelijk zijn; het zal een plek worden waar je na een bezoek aan het kerkhof of ook zomaar even binnen kunt lopen om een kaarsje op te steken of even te bidden. Het gebouw wordt dus echt multifunctioneel. Het wordt een gebouw waar de activiteiten van alle verenigingen, de ouderen-activiteiten en de activiteiten van en voor jongeren onderdak kunnen vinden. En het wordt een gebouw dat zo ingericht is dat de vieringen zoals ik die zojuist genoemd heb hier voor een belangrijk deel doorgang kunnen blijven vinden. Daar ben ik erg blij mee. Op die manier krijgt het gebouw niet alleen een sterkere maatschappelijke betekenis voor het dorp, maar blijft het ook zijn kerkelijke betekenis behouden.

Ik kom langzaam aan het slot van deze overweging. Daartoe ga ik even naar de lezingen die u hoorde uit de heilige Schrift. Toen koning David opdracht gaf om voor God een stenen huis te bouwen, kreeg hij via de profeet Natan te horen dat dit toch niet zo’n goed idee was. God liet weten dat Hij altijd al met de mensen meegetrokken was, daar had Hij geen stenen tempel voor nodig. Wat wel nodig was en is, dat hoorden we in de evangelie-lezing: dat is liefde.

Ik ben deze overweging begonnen met een blik in de geschiedenis. En die leert ons dat Vortum-Mullem eigenlijk al heel lang een plaats is geweest waar mensen van heinde en ver naar toe kwamen om hun geloof te vieren en om te bidden voor hun intenties. In de loop van de tijd is gebleken dat de gemeenschappen van Vortum en van Mullem heel veerkrachtige, sterke gemeenschappen zijn. De mensen voor u hebben hier kapellen gebouwd; die zijn weer afgebroken, ongetwijfeld toen ook met een zekere weemoed, maar steeds weer maakte men ook een nieuw begin. Toen ze verenigd werden tot één parochie, bouwden ze hier een mooie kerk, die in de oorlog tot verdriet van velen is verwoest. Maar men ging niet bij de puinhoop neerzitten: met inspanning en geld van heel veel mensen pakte de gemeenschap de draad weer op en bouwde toen deze kerk. Vandaag moet u opnieuw afscheid nemen van deze dierbare plek. Maar nu mag er naast weemoed gelukkig ook een goed gevoel zijn, want opnieuw heeft de gemeenschap van Vortum-Mullem zich van haar sterke kant laten zien: dankzij de vindingrijkheid en de samenwerking van velen blijft de kerk een plek waar gevierd en gebeden kan worden én ze krijgt er een bestemming bij die dienstig is voor de hele gemeenschap van Vortum-Mullem: ze wordt gemeenschapshuis.
Ik wil u vanavond daarom sterkte toewensen met de verandering die nu plaatsvindt, maar vooral ook feliciteren met de veerkracht van uw gemeenschap: en daarom bid en wens ik dat Gods zegen mag blijven rusten op dit huis en op de gemeenschap van Vortum-Mullem.

Ben Wolbers, o.carm.
pastor-teamleider

Geloofsweg Samen


home | archief startpagina disclaimer | print deze pagina | omhoog

"Eeuwenlang gingen mensen op bedevaart naar Mullem, naar Sinte Knillis, zoals Cornelius in de volksmond genoemd werd ..."